Θεωρητικό υπόβαθρο.

Standard

Το θεατρικό παιχνίδι βασιζεται στην ανάγκη δραματικής έκφρασης του παιδιού ή του ενήλικα, δηλαδή στην αποδεσμευσή του συναισθήματος μέσα από γλωσσικά, σωματικά, τεχνικά και υλικά μέσα έκφρασης. Πρόκειται για μια ομαδική δρασ τηριότητα που στηρίζεται στις τεχνικές του αυτοσχεδιασμού και της αναπαράστασης με μίμηση και στόχο έχει καταρχήν την επικοινωνία των μελών της ομάδας, μέσα από αισθήματα, αυθορμητισμό, φαντασία και συνεργασία.

Δημιουργεί συνθήκες απελευθέρωσης, χαράς, δημιουργίας, επικοινωνίας που παρέχουν στο παιδί  και στον ενήλικα τη δυνατότητα να αυτενεργήσουν.

Για να υπάρξει θεατρικό παιχνίδι πρέπει να πληρούνται οι προυποθέσεις της διαπραγμάτευσης (με τον εαυτό μου και με τους άλλους) η σύγκρουση και τελικά η ρήξη γιανα μπορέσει να ολοκληρωθεί το πάζλ της δημιουργίας.

Λέγεται θεατρικό παιχνίδι γιατί δανείζεται μέσα και τεχνικές έκφρασης του θεάτρου , όπως τα παιχνίδια δραματικής έκφρασης , τον αυτοσχεδιασμό και τη μίμηση.

–Παιχνίδια δραματικής έκφρασης

Τα παιχνίδια αυτά δια κρίνονται σε:

  • παιχνίδια αισθήσεων, τα οποία στοχεύουν στη διέγερση των αισθητηρίων οργάνων( Ακοή, γεύση, όσφρηση,αφή, όραση)
  • παιχνίδια με το σώμα και τη φωνή ,για τη συνειδητοποίηση του σώματος ώς μιας ολότητας στο χώρο που έχει τη δυνατότητα να εκφράσει συναισθήματα
  • ομαδικά παιχνίδια εμπιστοσύνης και επικοινωνίας που συμβάλλουν στη συνείδηση της παρουσίας του άλλου στην ομάδα και στην αλληλεπίδραση των μελών της.
  • Παιχνίδια παρατηρητικότητας,μνήμης και φαντασίας τα οποία επιδιώκουν την όξυνση της παρατηρητικότητας στο περιβάλλον, την αύξηση βαθμού συγκέντρωσης και προσοχής αλλά και τη διέγερση και τον εμπλουτισμό της φαντασίας με ερεθίσματα.
  • ασκήσεις αναπνοής, για τον έλεγχο της λειτουργίας της αναπνοής σε εναλλακτικές καταστάσεις έντασης.

Βασικό συστατικό στοιχείο του θεατρικού παιχνιδιού είνα ο αυτοσχεδιασμός. Ο αυτοσχεδιασμός είναι η τεχνική της υποκριτικής τέχνης που βασίζεται στην αυθόρμητη έκφραση του συναισθήματος κα στην επινόηση της στιγμής. Κατά το θεατρικό παιχνίδι το παιδί ή ο ενήλικας αξιοποιεί με τη φαντασία ςτου κάθε δημιουργικό ερέθισμα και επινοεί νέες καταστάσεις. Μέσα από την τεχνική του αυτοσχεδιασμού το παιδί ή ο ενήλικας  εκφράζεται ελεύθερα ανασχηματίζοντας τον κόσμο σύμφωνα με την προσωπικήτου επιθυμία και ευχαρίστηση.

Ο αυτοσχεδιασμός διακρίνεται σε:

  • Ατομικό
  • Ομαδικό
  • Ελεύθερο (όταν η θεματολογία επιλέται απο τα παιδιά ή τους ενήλικιες που παίζουν)
  • Σκηνικό (όταν λαμβάνει χώρα μπροστά σε αριθμό θεατών)

Επιπροσθέτως για να μπορέσει κάποιος παιξει στο θετρικό παιχνίδι χρειάζεται εργαλεία για να μπεί σε μία υποθετική κατάσταση ,τέτοιου είδους εργαλέια λέγονται δημιουργικά ερεθίσματα.Τα δημιουργικά αυτά ερεθίσματα μπορεί να είναι:

  • Υλικά (πανιά, κοστουμια, καπέλα,κασκόλ, αγαπημένα αντικείμενα της ομάδας)
  • Λογοτεχνία,περιοδικά, εφημερίδες κλπ
  • Οπτικά μέσα (εικόνες φωτογραφίες, χάρτες κλπ)
  • Ακουστικά μέσα (μουσική, ήχοι απο τη φύση, άλλοι ήχοι κλπ.)

Με όλα τα παραπάνω δημιουργικά ερεθίσματα παίξαμε θεατρικό παιχνίδι τις εμπειρίες του οποίου θα παραθέσω στο επόμενο άρθρο.

Πηγή:

Σέξτου Π., Δραματοποίηση, το βιβλίο του παιδαγωγού-εμψυχωτή,Εκδόσεις καστανιώτη, Αθήνα, 1998


Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s