eDITORIAL# Δε θυμάμαι

Standard

Δε θυμάμαι διότι έχω πολύ καιρό να γράψω σε αυτή τη στήλη, μάλλον από πέρυσι.. Όχι ότι δεν είχα κάτι να πω, αλλά ο λίγος χρόνος, η πίεση, όλα αυτά που πρέπει να γίνουν, το παιδί, το σπίτι, τα γνωστά…

Η Φετεινή χρονιά , λοιπόν, ξεκίνησε, με τους καλύτερους οιωνούς για μένα. Αποσπάστηκα σε ένα αγαπημένο σχολείο με αγαπημένες συναδέλφους και φίλες. Γνώριζα από παλιά το χώρο και όλα μου φαίνονταν οικεία. Τα παιδιά μου φέτος, παρά τα προβλήματα τα καθημερινά, είναι συνεργάσιμα. Βέβαια έχει περάσει αρκετός χρόνος προσαρμογής τους, αλλά τα σημάδια εξέλιξης είναι φανερά.

Όλα καλά λοιπόν. Υπέροχα. Φανταστικά. Τί φανταστικά δηλαδή, με αυτό το ψαλίδι, που δεχτήκαμε όλοι σε μισθούς, τέλοσπάντων. Μιλαω σχετικά με τις συνθήκες δουλειάς, διότι το άλλο , έτσι και το πιάσω, δεν τελειώνει ποτέ.

Εφόσον είδαμε  με τη συνάδελφο, ότι τα παιδάκια μας μπορούν να τα καταφέρουν , τους δώσαμε ποιηματάκια, μάθαμε τραγουδάκια, κάναμε τις συζητήσεις μας, τις κατασκευές μας, προσεγγίσαμε θα έλεγα ολοκληρωτικά το Οχι με διάφορες δραστηριότητες. Ήρθε λοιπόν η ώρα να καλέσουμε τους γονείς στη γιορτή. Και τους καλέσαμε. Φτιάξαμε προσκλήσεις, τους ενημερώσαμε και αγαπητοί συνάδελφοι , Κυρίες και Κύριοι, αγαπημένα μου παιδιά, λάβαμε τις εξής απαντήσεις:

έτσι κι αλλιώς δεν μπορούμε να έρθουμε να τα δούμε , γιατί δουλεύουμε

–να γίνει κανονικά το ολοήμερο, δεν έχουμε τί να τα κάνουμε

–μήπως μπορείτε να τα κρατήσετε μέχρι τις δωδεκάμιση;;  

Και άλλα τέτοια χαριτωμένα. Απάντησα, ότι το ίδιο θα ισχύσει και για τις άλλες γιορτές και με αυτές τις προυποθέσεις δεν μπορεί να γίνει χριστουγεννιάτική γιορτή.:Όποτε σας βολεύει να γίνεται γιορτή, κι όποτε δε σας βολεύει να μη γίνεται. Δεν μπορεί το σχολικό πρόγραμμα να πηγαίνει σύμφωνα με το πρόγραμμα των γονέων. Εμένα με ρώτησε ο παιδικός σταθμός της κόρης μου, πότε θα κάνει γιορτή;; Οποτε θέλει θα κάνει και θα με καλέσει για να παρευρεθώ.

Και σας ρωτάω αγαπημένοι φίλοι του ιστολογίου,

Θέλουμε ένα ανοιχτό σχολείο με τους γονείς συναρωγούς στο δύσκολο έργο μας, ειδικά αυτούς τους καιρούς που όλα πάνε κατα…τέλοσπάντων διαβάζουν και παιδιά.

Οι γονείς γιατί δε συνεργάζονται;; Είναι δυνατόν στη γιορτή, στο πρώτο ποιήμα της ζωής τους, να μην είναι παρόντες να βγάλουν μια φωτογραφία και μετά ας φύγουν ρε παιδί μου

Γιατί σε αυτήν την κοινωνία που περνάμε, όπως περνάμε, ο καθένας κοιτάει την πάρτη του, και δεν μπορούμε να συννενοηθούμε σε κανένα επίπεδο;;

Ούτε καν τώρα που η συσπείρωση των ανθρώπων είναι επιβεβλημένη;;

Αυτά συνάδελφοι και φίλοι, περιμένω τις απαντήσεις σας, με πολλή χαρά.

23 responses »

  1. Ειναι πολλά αυτά τα οποία δεν έχουμε καταλάβει πόσο σημαντικό ρόλο παίζουν στη ζωή μας… Δυστυχώς, κάποιοι δεν θα το καταλάβουν ποτέ, άλλοι θα το καταλάβουν όταν θα είναι αργά και λίγοι θα τα ζήσουν για να προσπαθούν να το εξηγήσουν και σε άλλους… Δε βαριέσαι ρε Βάλια, με τις 2 πρώτες κατηγορίες δεν νομίζω ότι αξίζει να ασχολείσαι τελικά… Όσο σκληρό και ρατσιστικό κι αν ακούγεται, είναι δυστυχώς αλήθεια!

    Μου αρέσει!

    • Αγαπητό criture , έχω ένα πρόβλημα πάνω σε αυτό. Δυσκολεύομαι να συνηθίσω την απαξίωση. Αν και καθέ μέρα την τρώω στα μούτρα και με τα γεγονότα που συμβαίνουν γύρω μας και στη δουλειά. ΚΙ εγώ είμαι μαμά, κι εγώ έχω πρόβλημα ποιός θα μου κρατάει την κόρη, αλλά ούτε μιζεριάζω, ούτε τα βάζω με τις δασκάλες τις. Και δουλεύω στο ολοήμερο και η κόρη μου σε ολοήμερο θα πάει. Αλλά όλο και κάποιος θα πάει να τη δει σε μια γιορτή. Εγώ ο πατέρας της, η γειτόνισσα, κάποιος θα πάει. Δηλαδή τα αφήνουμε τα παιδιά στο ολοήμερο και υποχρέωση καμία;;Τί ζητάνε συνεργασία τότε;;;Γιατί θε πρέπει εγώ να είμαι κερί αναμένο και οι να τρώω αυτόν τον εεξευτελισμό κάθε φορά. ΔΕν μπορεί να λειτουργεί το σχολείο με όρους των γονέων συμπεριλαμβανομένης και της αφεντομουτσουνάρας μου.
      Ουφ! Με έχει στενοχωρήσει που δεν κάναμε γιορτή και τα λέγανε τόσα ωραία τα ποιήματα, κάποια βάλανε και τα καλά τους. Τους έφτιαξα και σημαιάκια, τα τράβηξα βιντεο, αλλά ήταν πολύ ψυχρά ρε παιδί μου χωρίς κοινό. Σε ζάλισα ε;;;Σορυ, αλλά δεν μου έχει ξανασυμβεί, γονείς να ακυρώνουν τη γιορτή των παιδιών τους.

      Μου αρέσει!

  2. Βάλια μου,νομίζω είναι χαρακτηριστικό του τρόπου που αντιμετωπίζουν το σχολείο,ιδιαίτερα,δε,το νηπιαγωγείο…παρκάρισμα….
    Νομίζω πως οι περισσότερες από εμας το αντιμετωπίζουμε…στη συνάντηση που θέλησα να κάνω με τους γονείς εκτός ωραρίου,δηλ.απόγευμα,είπαν όχι οι περισσότεροι…!
    Οκ,απάντησα,εσείς δίνετε το μήνυμα,κι εγώ καταλαβαίνω…

    Μου αρέσει!

    • Μα τώρα καλέ Αναστασία είναι πράγματα αυτά Ακούδες είμαστε να χορεύουμε σε όποιον μας βαράει το ντέφι;; Τί πράγματα είναι αυτά;; έχω προβληματιστεί και έχω σκάσει γιατί αυριο μςεθαύριο μπορεί να μου συμβεί το ίδιο και θέλω να είμαι πάντα κοντά στο παιδί μου και σε ότι είναι σημαντικό για εκείνο!!!

      Μου αρέσει!

  3. καλησπερα!
    αρχικα να δωσω θερμα συγχαρητηρια στους ανθρωπους που υποστηριζουν τη σελιδα αυτή και εύχομαι καλό κουραγιο για τη συνεχεια!
    εγω είμαι μαμα και η κορη μου πηγαινει σε κλασσικο τμημα \ νηπιαγωγειου μιας μικρης επαρχιακης πόλης και δεν είδα αυτη τη καλή διαθεση για προσκληση στη 1η γιορτη του σχολικου έτους- επικαιρη παρα ποτε φετος- καμια πρόσκληση για ενημερωση-επικοινωνια-συνεργασια-βοηθεια σε δραστηριοτητες και ο,τι άλλο….και να συνεχισω να λέω την πίκρα μου, καμια από όλες αυτες τις υπεροχες ιδεες σας δεν έγινε ποτε στο σχολειο μας και εγώ μπήκα στη διαδικασια να ψαχνω sites και blogs σχετικα με το νηπιαγωγειο και να εφαρμοζω ο,τι μπορώ στο σπίτι…
    Λυπαμαι πραγματι πολύ για τις μαμαδες που δεν παραβρεθηκαν στη γιορτουλα των παιδιών τους! Μην πτοειστε όμως απο τετοια γεγονοτα- τα παιδια αξιζουν πολλά περισσοτερα και το νηπιαγωγειο αποτελει σημαντικο κομματι για τη διαμορφωση της προσωπικοτητας του παδιου!

    Μου αρέσει!

    • Αγαπητή Νατάσα, σε ευχαριστώ πολύ, καταρχήν , για τα καλά σου λόγια και χαίρομαι που υποστηρίζεις το ανοιχτό σχολείο. Ανοιχτό είναι το σχολείο που δεν έχει παρωπίδες και λέει ναι σε κοινωνικά γεγονότα, εκδηλώσεις, συνεργασία με τους γονείς και διαφόρους φορείς της εκάστοτε πόλης. Στο σχολείο που εργάζομαι, εγώ και οι συνάδελφοι κάνουμε ότι μπορούμε για να διαμορφώσουμε έναν προγραμματισμό στα πλαίσια της διαθεματικότητας, αλληλεπίδρασης, αυτενέργειας και μπλα, μπλα, που ίσως σου φαίνονται κινέζικα. Και θα σου πώ κάτι που μου είπε μια συνάδελφος. Αν όλοι εμείς οι νηπιαγωγοί , πηγαίναμε στα σχολεία και κάναμε απλώς τη δουλειά μας και τίποτα περισσότερο, όλα τα παιδιά θα βγαίνανε ελλιπή σε γνώσεις κλπ. Άρα λοιπόν κάνουμε περισσότερα κι από αυτά που μπορούμε και η ανταπόκρισή είναι αυτή που γράφω.
      Τώρα για την εκδήλωση. Συνήθως οι εκδηλώσεις της 28ης Οκτωβρίου γίνονται κλειστές, χωρίς την παρουσία γονέων, διότι είναι η πρώτη φορά που λένε ποίημα και πολλές φορές έχουν κάποιες παράξενες αντιδράσεις, λόγω αγχους. Εμείς αποφασίσαμε, ωστόσο, να κάνουμε ανοιχτή γιορτή, αλλά φάγαμε ένα μεγάλο όχι και πόρτα μαζί..
      Όσον αφορά στους συναδέλφους που μου λές, δεν μπορώ να έχω άποψη, διότι δεν ξέρω. Αλλά , όπως είπα στα πλαίσια του Ανοιχτού σχολείου, μπορείς να προτείνεις να γίνει σύλλογος γονέων , να βοηθάς, να συμμετέχεις και να συνεργάζεσαι στα πλαίσια μια ομαλής συννενόησης. Πάντως, καμιά φορά, επειδή το φάσμα των δραστηριοτήτων είναι μεγάλο, νομίζουμε ότι οι νηπιαγωγοί δεν δουλεύουν, κι όμως κάνουν ωραίες δουλειές με άλλο τρόπο.
      Αλλά και για να σου δώσω ένα άλλο παράδειγμα αποφυγής ευθυνών. Την Παρασκευή διοργανώνουμε εκδρομή-τα παιδιά θα παρακολουθήσουν θεταρική παράσταση. Θα προτείνουμε κάποιους γονείς να μας βοηθήσουν στην επιτήρηση της μετακίνησης, γιατί είναι κοντά και θα πάμε με τα πόδια, αν έρθει κανένας από αυτούς να μου τρυπήσουν τη μύτη. Η εκπαίδευση, η μόρφωση κλπ ξεκινάει από τη διάθεσή μας, να είμαστε ανοιχτοί σε ιδέες, προτάσεις, συζητήσεις και όχι από την κοινωνική και οικονομική μας θέση. Είναι ξεκάθαρο.
      Νατάσα μου, αυτά , σε κούρασα, φιλιά στο μουτράκι σου και θα τα ξαναπούμε!!!

      Μου αρέσει!

  4. Βάλια μου γεια σου!! Καλή χρονιά να έχουμε! ( δυστυχώς δεν τα έχουμε πει μέχρι τώρα).
    Σε ένα μεγάλο ποσοστό συμφωνώ με όσα γράφεις, απλά πιστεύω πως δεν αντιπροσωπεύει την πλειοψηφία των γονέων. Εμείς κάναμε γιορτή στη τάξη χωρίς γονείς (επειδή έτσι είχε αποφασιστεί για το ολοήμερο, οπότε ακολουθήσαμε και εμείς) αν και πολλοί γονείς με ρωτούσαν γιατί συμβαίνει αυτό, γιατί δεν μπορούν να έρθουν να παρακολουθήσουν τη γιορτή κτλ. Οι περισσότεροι από τους γονείς εργάζονται στον ιδιωτικό τομέα…Πάρα πολλές φορές μου έχουν εκφράσει την ανησυχία και τους φόβους τους για το αν θα συνεχίσουν να έχουν δουλειά… και ότι όσοι έχουν οικογένειες και παιδιά είναι πρώτοι στις λίστες για αποχώρηση… όταν προκύψουν απαραίτητες…περικοπές προσωπικού. Νομίζω πως πρέπει να είμαστε λίγο επιεικείς μαζί τους… Πέρσι θυμάμαι χαρακτηριστικά μια μαμά που είχε χάσει τη γιορτή των Χριστουγέννων γιατί ο διευθυντής στο super market που δούλευε δεν της έδωσε άδεια, ούτε ως ρεπό… και επίσης της είπε με νόημα πως έχει στοίβα με βιογραφικά… Θα μπορούσα να αναφέρω και άλλα πολλά παραδείγματα…και είμαι σίγουρη πως και εσείς ξέρετε πολλά… Οπότε μην τους αδικούμε…ειδικά τώρα με τη κρίση που επικρατεί πολλοί αντιμετωπίζουν προβλήματα και στεναχώριες… Σίγουρα θα υπάρχουν και γονείς που δεν θα συνεργάζονται ή θα αδιαφορούν όπως επίσης υπάρχουν και συνάδελφοι…. που βλέπουν το διορισμό σαν βόλεμα και κοιτάζουν να κάνουν το τετραωράκι τους και να πάνε σπιτάκι τους…
    Anyway… εμείς ( συνεργασία κλασσικού και ολοήμερου τμήματος) συμφωνήσαμε την ημέρα της γιορτής η οποία τελείωνε στις 9:30 για να διευκολύνουμε τη πλειοψηφία των γονέων ( που ξέρουμε πως θα είχαν σοβαρό πρόβλημα) κανονίσαμε μια βόλτα – εκδρομούλα σε πάρκο με ζωάκια και παιδικές χαρές που υπάρχει κοντά στο σχολείο μας με τη συνοδεία των εκπροσώπων των γονέων. Απλά οι γονείς μετά πήραν τα παιδιά στις 2:30 για το ολοήμερο και στις 12: 15 για το κλασσικό. Μη σας κουράζω άλλο…όμως…απλά ένιωσα την ανάγκη να μιλήσω και γι’αυτούς τους γονείς που ενώ το θέλουν πολύ και να παραβρίσκονται και να συμμετέχουν να μη μπορούν…. φιλιά σε όλες! Χριστίνα

    Μου αρέσει!

    • Χριστίνα Καλησπέρα και ευχαριστώ ειλικρινά για το σχόλιο και απαντώ: Εννοείται ότι αντιλαμβανόμαστε τί σύμβαίνει..Στη δική μου περίπτωση οι γονείς, όχι μόνο δεν ήθελαν να γίνει η γιορτή, συμπεριλαμβανομένων και των γυναικών που δεν δουλεύουν-σημαντικό, αλλά και να γίνει το ολοήμερο κανονικά μέχρι και τις 4. Αυτό σωστό-δικαίωμά τους. Αλλά κάποιος θα μπορούσε να έρθει-μια γειτόνισσα ας πούμε, ένα ςπαππούς, μια γιαγιά, κάποιος-κανείς όμως δεν έφερε μια τέτοια προοοπτική.. Κι εγώ είμαι μητέρα και μας Χριστίνα τα εργασιακά μας πάνε από το κακό στο χειρότερο, έρχονται νέα μέτρα για οργανικές κλπ, θα συμπτυχθούν τμήματα, θα γίνει πανικός και ομίχλη στα σχολεία-και δεν καταστροφολογώ, είναι πραγματικότητα. Τώρα πρέπει ο γονιός να υποστηρίξει το δάσκαλο, όσο μπορεί. Ειδικότερα έχουμε έναν που κάνει, καθημερινώς παρατηρήσεις, και δεν δέχεται ούτε το γεγονός ότι η πόρτα κλείνει στις 8.15. Κάνει ειρωνικά σχόλια, χαμογελάκια-ξέρεις και το χειρότερο είναι ότι όταν χτύπησε η κόρη του στο γόνατο, μιλάμε για γδάρσιμο, είπε ότι μπορεί να έχει πάθει ρήξη συνδέσμου. Πραγματικά φέτος ζω έναν παραλογισμό. Είναι άνθρωποι που δεν μπορούν, ναι, είναι άνθρωποι όμως που κάνουν τα πάντα για να σου χαλάσουν την ημέρα. Δεν έχουμε που δεν έχουμε ευοίωνο μέλλον σε αυτή τη δουλειά, τουλάχιστον ας έχουμε ένα χαρούμενο παρόν. Ούτε εγώ μπορώ και δεν μπορώ καθόλου. έχω αποφασίσει να κάνω οικογένιεα εδώ έκανα και ζούμε με ένα μισθό και με κάτι σκάρτα μεροκάματα του άντρα μου. Όλοι είμαστε χάλια, αλλά πάντα υπάρχει κάποιος να δει το παιδί μας όταν λέει ποιήμα. Όλοι παλεύουμε για το καλύτερο, ακόμη και τώρα που οι ελπίδες είναι βαριές πολύ βαριές. Άσε που για τη συνοδεία που θα τους προτείνουμε για την εκδρομή στη θεταρική παράσταση θα μας κρεμάσουν πάλι και κινδυνεύει να μην πάει ούτε το κλασικό γιατί ο νόμος θέλει συμμετοχή 2/3 των παιδιών του σχολείου.
      Χριστίνα έχεις δίκιο, δεν αφορά την πλειοψηφία των γονέων, φέτος όμως μου έχει πέσει το λαχείο! Θα χαρώ να τα ξαναπούμε βέβαια!!!Εσύ είσαι στο κλασικό τμήμα;;

      Μου αρέσει!

      • Συμφωνω κι επαυξανω! Η καλή διαθεση μετραει πάντα σε όλες τις δουλειες…..κι επειδη έπεσες στη περιπτωση (συνεργαζομαι στα εκπαιδευτικα προγραμματα για παιδια στο μουσειο της πόλης αλλά το σχολειο της κορης δεν πέρασε ποτε ουτε απ’έξω) είμαι συμφωνη ως μαμα για το Ανοικτο Σχολείο-δυστυχως οι νηπιαγωγοι του δικου μας σχολειου δεν θελουν να ξεβολευονται, επίσης έχουμε 5-6 μαμαδες που δεν εργαζονται και δυσανεσχετουν σε όλα μα όλα! Εκφραζουν απόψεις περι παντως επιστητου-απο το ποιημα της κορης μεχρι και το τροπο που οι νηπιαγωγοι θα δουλεψουν μια συγκεκριμενη ενοτητα! Εγω απο τη δικη μου πλευρα , βλέποντας αυτες τις συμπεριφορες στη προηγουμενη σχολικη χρονια (προνηπια) δεν τολμησα να προτεινω τιποτα-ουτε συναντησεις , ουτε δραστηριοτητες ουτε εκπαιδευτικες επισκεψεις και φυσικα δεν χαλασα με αρνητικα σχολια την ωραια εικονα που έχει η κόρη για τη δασκαλα της! Από την άλλη απογοητευομαι γιατι θα μπορουσαμε να κανουμε τοσα πολλά πραγματα-η επαρχιακη πολη καμια φορα έχει και καλά….μικρες αποστασεις, βοηθεια απο γνωστους κτλ. Όσο για το θέμα της οικονομικης κρίσης-ναι όντως αποτελει μεγαλο αγκαθι για την ελληνικη οικογενεια αλλα νομιζω οτι πρεπει να μαστε όλοι δυνατοι για να το αντιμετωπισουμε (πως δεν ξερω), τα παιδια μας δεν χρωστανε τιποτα! και πρεπει να δινουμε τον καλυτερο εαυτο μας τοσο στο σπίτι οσο και στη δουλεια!
        Ευχαριστω για το χρονο σου!

        Μου αρέσει!

      • Αλοίμονο ποιό χρόνο;; Εγώ ζήτησα τις ιδέες σας για το θέμα, οπότε διαθέτω χρόνο να απαντήσω σε όλα. Πως μπορούμε λοιπόν να δώσουμε τον καλύτερο εαυτό μας! Μερικές ιδέες που έχω, ανέξοδες, είναι οι εξής:
        Από την πλευρά των γονέων
        –Επισκέψεις στις δημόσιες βιβλιοθήκες της πόλης, στο τμήμα με τα παιδικά βιβλία. Έχει τραπεζάκια, ησυχία και μπορρούμε να ξεφυλλίσουμε βιβλία και στο τέλος να δανειστούμε. Τα παιδιά θα μάθουν τη διαδικασία, πως να σεβόμαστε ένα βιβλίο, πως διαβάζεται ένα βιβλίο, που γράφεται ο τίτλος, ο συγγραφές κλπ.
        –Βόλτα στο παρκο της γειτονιάς, κάνουμε κούνια, μαζεύουμε φυλλαράκια και ξυλαράκια, κάνουμε ταξινομήσεις σειραθετήσεις, αριθμήσεις, κατασκευές.
        –Βόλτα στην πόλη γνωρίζοντας από κοντά, διάφορα επαγγέλματα, το φούρνο της γειτονιάς, την ταβέρνα, το ταχυδρομείο κλπ
        –Στο σπίτι μαγείρεμα με ενεργή συμμετοχή του παιδιού-μαθαίνει ποσότητες, δοσολογίες, ακόμα και να διαβάζει τις ετικέτες από τα προιόντα
        –Στο σπίτι: ανακύκλωση συσκευασιών και ρίψη σκουπιδιών στον αντιστοιχο κάδο. Οικονομία νερού και ενέργειας για οικολογικούς και οικονομικούς λόγους.
        –Γονείς όταν περπατάτε στο δ΄ρόμο μην κοιτάτε κάτω, αλλά πάνω. Θαυμάστε τα σπίτια, τα παλιά κτίρια και την αρχιτεκτονική της πόλης σας. Τα παιδιά θα το εκτιμήσουν, και με την πρώτη ευκαιρία θα σας κάνουν κουβέντα
        –Βάψτε μαζί ένα παλιό έπιπλο, έναν τοίχο, χαρτια, δαχτυλομπογιές, γίνετε χάλια με τα πινέλα, θα νιώσεετε κι εσείς παιδιά.
        Είναι πολλά και όμορφα και τσάμπα.
        Ενα παράδειγμα. εγώ φοβάμαι αρκετά τα σκυλιά. Η κόρη μου πάλι όχι. Μάλιστα θέλει να βρίσκεται κοντά τους, ακόμα και όταν αυτά γαυγίζουν. Έχω μάθει λοιπόν ,μέσα από τη κόρη μου να τιθασσεύω κάπως το φόβο μου. Τα παιδιά λοιπόν μας μαθαίνουν, πως να είμαστε άνθρωποι χωρίς φοβίες. Πολύ σημαντικό. Ας τα υποστηρίζουμε κι εμείς, όπως μπορούμε. Μπορέι να μην έχουμε λεφτά για παιδότοπους, μπορούμε , όμως, να βάλουμε μουσική στο σπίτι και να χορέψουμε μαζί τους. (Ρε παιδιά ούτε το βίντεο από τη γιορτή δεν μου ζήτησαν)
        Εγώ δεν ξέρω τίποτα, κάθε χρόνο, όλο ψαρεύω, έχω και μαγιά από άλλες χρονιές, αλλά ψαρεύω, καμιά φορά η ψαριά δεν πάει καλά, καμιά φορά όλο και κάτι πιάνω και γι αυτό ευχαριστώ πολύ τους συναδέλφους μου στη δουλειά στα ιστολόγια, στις σελίδες κοινωνικής δικτύωσης κλπ

        Μου αρέσει!

  5. καλησπερα και απο μενα
    στο δικο μου σχολειο παλι εγινε ακριβως το αντιθετο
    εγω ηθελα μια πιο συμμαζεμενη γιορτη γιατι και ο χωρος μου ειναι απελπιστικα μικρος και τα παιδια πολλα και τα προνηπια μου ακομη δεν εχουν προσαρμοστει
    ειπα λοιπον οτι θα ερθουν τα παιδια κανονικα το πρωι και θα σχολασουμε στις 10,οταν λοιπον θα ανοιγα την πορτα στις 10 θα εμπαιναν μεσα και θα λεγαμε τα ποιηματα,τραγουδια κλπ
    οι κυριες δυσανασχετησαν λιγο γιατι,ειχαν συνηθισει να ερχεται ολο το σοι
    σκεφτειτε 21 παιδια επι δυο γονεις 42 και βαλε γιαγιαδες,θειες,νονοι/ες,μεγαλυτερα αδελφια σε εναν χωρο που δεν χωραει πανω απο 20 ατομα
    τέλος παντων εκαναν τα πικρα γλυκα και υποτιθεται οτι συμφωνησαν

    το τι ειδαν τα ματια μου οταν ανοιξα την πορτα δε λεγεται
    φυσικα πολυ λιγοι ηρθαν μονοι τους,αλλα ειχα φροντισει να μην εχω αλλαξει την αιθουσα
    εμεις βλεπετε δεν εχουμε χωρο για σκηνη,η ταξη μου ζητημα να ειναι πανω απο 45τ.μ.μαγαζι στο κεντρο της πολης
    δυσανασχετησαν γιατι δεν ειχαν καρεκλες να καθησουν,δυσανασχετησαν γιατι δεν ειχαν χωρο να αφησουν τις καμερες,τα παλτο τους τα καροτσακια με τα μωρα
    και οχι μονο αυτο αλλα κατα την διαρκεια της γιορτης με εσπρωχναν κιολας για να βγαλουν τα παιδια τους φωτογραφιες

    αυτα απο τις πιο καινουργιες μαμαδες των προνηπιων ειδικα μια,φεροταν σαν να μην ημουν εγω στην ταξη
    μου ηρθε να την πιασω απο το μαλλι,η συγκεκριμενη μαλιστα με παιρνει συνεχεια στο κινητο για να μου κανει παραπονα οτι ο γιος της δεν τους λεει τι καναμε στο σχολειο καθε μερα
    αλλα σημερα μου εκανε και την συσταση να μιλησω για την θρεπτικη αξια του κρεατος γιατι ο γιος της δεν τρωει καθολου καια πινει μονο γαλα

    ουφ,ειπα κι εγω τον πονο μου
    για πειτε μου τι να της απαντησω;

    φιλιααα!!!!!!!

    Μου αρέσει!

    • Καταρχήν πιστεύω ότι η αγωγή τουμφαγητού είναι θέμα σπιτιού και όχι σχολείου. Το σχολείο βοηθάει, συμπληρώνει, ενημερώνει, αλλά δεν αντικαθιστά την οικογένεια, μέσα στα πλαίσια της οποίας το παιδί διαμορφώνει και το μεγαλύτερο μέρος της προσωπικότητας του, ως τα 3,5 χρόνια. Πες της λοιπόν ότι η διατροφική αγωγή ξεκινάει από το απίτι και το σχολείο λειτουργεί συμπληρωματικά δίνοντας κάποιες παραπάνω πληροφορίες. Λεμονιά γιατί έδωσες το κινητό σου;; Κάηκες θα σε παίρνει η κάθε μαμά να σου λέει τον πόνο της;;Σιγά μη βάλεις και ράσο να εξομολογήσεις. Είπαμε φιλικά Λεμονιά, αλλά και ο δικός σου χρόνος;, ο προσωπικός;;Όλα κι όλα.
      Το πρόβλημα του χώρου από ότι γράφεις είναι μεγάλο, νομίζω το αντιλήφθηκαν ιδίοις όμασι. Μέσα σε ένα μαγαζί τί γιορτές και πανηγύρια να κάνεις καταλαβαίνω, άσε που ο χώρος είναι εντελώς ακατάλληλος για παιδιά και για σένα εννοείται. Και τα παιδιά είναι πολλά για τέτοιο χώρο. Πρόκειται θέμα ασφάλειας σοβαρο.

      Μου αρέσει!

  6. Γεια σου Βάλια μου! Γιατί βρε μου στεναχωριέσαι????? Δεν έχεις καταλάβει πως η δουλειά μας είναι κατά βάση «παρκάρισμα», όπως πολύ σωστά ανέφερε και η cook. Ειδικά στους παιδικούς σταθμούς. Όπως όταν οι γονείς ξεχνιούνται όσον αφορά την παραλαβή των παιδιών τους (και εννοώ συστηματικά και χωρίς να συντρέχει κάποιος σοβαρός λόγος), λες και θα παραλάβουν κάποιο δέμα. Οπότε φαντάσου… Είναι βέβαια και εκείνοι που λάμπουν από χαρά και λαχτάρα για τα παιδιά τους και ρωτούν με ενδιαφέρον για τα κατορθώματά τους. Σίγουρα, δεν είναι όλοι περίεργοι, αλλά δυστυχώς είναι πολλοί αυτοί που σου χαλούν τη διάθεση με τη συμπεριφορά τους.Είναι φορές που και εγώ θυμώνω πάρα πολύ με τον τρόπο ορισμένων. Τι να πω, υπομονή! Αυτοί χάνουν στιγμές τις οποίες εμείς απολαμβάνουμε κι ας μην είναι δικά μας τα παιδιά. Αυτό θα πρέπει να θυμάσαι. Ότι για τα παιδιά εμείς είμαστε οι αναπληρωματικές μαμάδες. Είμαι σίγουρη πως τα παιδιά σου εκτίμησαν το γεγονός ότι εσύ ήσουν εκεί και τα τραβούσες βίντεο και τα παρακολούθησες.
    Σε χαιρετώ με ένα πλατύ χαμόγελο 🙂

    Μου αρέσει!

    • Χαίρομαι ιδιαιτερα για την τόσο επικοδομητικη συζητηση!!!! Οι ιδέες σου είναι πολύ καλές και κάποιες τις έχουμε κάνει πράξη ήδη (ειδικα το μαγειρεμα- πλάσιμο). Ο φόβος μου είναι να μην αντικαταστησω το σχολείο κι το παιδί μου χάσει το ενδιαφερον του.Φοβάμαι οτι μια μέρα θα μου πει δεν θέλω να πάω σχολείο, ας κάτσουμε σπίτι να δημιοργησουμε κάτι μαζί! Επίσης, αισθανομουν τόσο ασχημα που εγω ετοιμάζω εκπαιδευτικα προγραμματα και το δικο μου παιδι δεν τα παρακολουθουσε, οπότε μια μερα την πήρα μαζί μου και παρακολούθησε ένα προγραμμα μαζί με ένα άλλο νηπιαγωγειο. Δεν ξέρω βέβαια αν ήταν καλό για το παιδί μου, αλλά ενθουσιαστηκε πολύ!
      Οσο για το παρκαρισμα και λίγα λέτε! Πέρσι υπήρχαν νηπιαγωγοι που προσπαθούσαν να φερουν τα παιδακια στο μουσειο για τα εκπαιδευτικα προγραμματα και φυσικα χρεαιζόταν βοήθεια για συνοδεία, αυτό που με εκνευριζε ήταν οτι οι μαμαδες ερχοταν μέχρι την είσοδο του μουσείου παρκαραν τα παιδια και πήγαινα στο γειτονικό καφέ! Μάλιστα σε μια περιπτωση αργησαμε να τελειωσουμε κάνα 10 λεπτο και οι μαμαδες μας επέπληξαν (πιο πολύ εμενα) για ασυνεπεια!
      Παρόλα αυτα μ΄αρεσει να δουλευω με τα παιδια γιατι απλά είναι πιο αθωα και πραγματικα αληθινά, σου δίνουν κέφι και αισιοδοξια! Αν μπορούσαμε να αλλάξουμε τα μυαλά των μαμαδων…..

      Μου αρέσει!

  7. Κορίτσια καλησπέρα και πάλι! :)))) Επειδή από ότι φαίνεται είμαι η μόνη που διαφωνώ με όσα λέγονται …. και επειδή δεν θέλω να γίνω ο συνήγορος του.. διαβ.. ουπς των γονιών εννοούσα…. θα ήθελα να προτείνω να κάνουμε και μια συζήτηση για τη δική μας συμπεριφορά αλλά κυρίως για τη προσφορά μας στα νήπια… Γιατί πολλές δίνουμε και εμείς το δικαίωμα να βλέπουν οι γονείς το νηπιαγωγείο ως…πάρκινγκ όπως λέτε…
    φιλάκια!!!

    Μου αρέσει!

  8. Καλησπέρα Χριστίνα! Μια και έθεσες το θέμα, να σου πω πως το σκέφτομαι εγώ. Δουλεύω σε παιδικό σταθμό, οπότε μπορώ να μιλήσω μόνο για αυτές τις ηλικίες. Πολλές φορές, και το πιστεύω αυτό, οι γονείς όντως στέλνουν τα παιδιά (από τα 2,5 μέχρι τα 5 ας πούμε) στους παιδικούς σταθμούς επειδή ακριβώς δεν έχουν που αλλού να αφήσουν τα παιδιά τους (λόγω δουλειάς, μικρότερου παιδιού στο σπίτι ή για οποιοδήποτε άλλο λόγο) και σκέφτονται πως παράλληλα το παιδί μπορεί να κοινωνικοποιηθεί και να περάσει ευχάριστα την ώρα του. Εμένα προσωπικά δεν με πειράζει αυτό, γιατί άλλωστε. Δεν το θεωρώ όμως ακριβώς παρκάρισμα αυτό που κάνουμε με τα παιδιά, γιατί (εγώ τουλάχιστον, είμαι σίγουρη και θέλω να πιστεύω όπως και οι περισσότερες συνάδελφοι) δεν παρατάμε τα παιδιά σε μια καρέκλα με ένα παιχνίδι στο χέρι τους. Τους μαθαίνουμε βασικά πράγματα όπως είναι η επαφή με άλλα παιδιά, ο τρόπος συμπεριφοράς προς τους, άλλους κοινωνικές δεξιότητες με λίγα λόγια, τις οποίες και θεωρώ πολύ πιο σημαντικές από τα γράμματα και τους αριθμούς στην ηλικία αυτή (των 2,5 με 3,5 που έχω εγώ τουλάχιστον). Είναι λίγο πολύ μια πρώτη μορφή σχολείου (με μια πιο χαλαρή και χαρούμενη έννοια, εννοείται 🙂 ). Δεν θέλω να θεωρώ λοιπόν πως τα παιδιά έρχονται απλά για να είναι ασφαλή και συμμαζεμένα σε μια γωνιά μέχρι οι γονείς να τελειώσουν τη δουλειά τους και ούτε θα ήθελα οι ίδιοι οι γονείς να το βλέπουν έτσι. Ελπίζω να βάζουμε και εμείς ένα μικρό λιθαράκι στην προσπάθεια των γονέων να μεγαλώσουν σωστά τα παιδιά τους. Αυτά τα λίγα (!!!) ήθελα μόνο να προσθέσω στη συζήτηση! Πολλά φιλιά!

    Μου αρέσει!

    • Γειά σου Προβατάκι μου !!! Καταρχήν Χριστίνα δε διαφωνούμε, απλώς θέτουμε μερικές από τις εμπειρίες μας. Και εμένα αυτά που γράφω δε μου έχουν ξανατύχει..Πρώτη φορά αντιμετωπίζω άρνηση και την έφαγα για τα καλά στα μούτρα. Πιστεύω πως η-ο κάθε νηπιαγωγ΄ςο κάνει στην τάξη του ότι μπορεί και προσφέρει , πολλές φορές περισσότερα κι από αυτά που μπορεί. Πολλές φορές ζητάμε και από μέλη της οικογένειάς μας να βοηθήσουν για να στήσουμε ένα σχολείο, ένα σκηνικό, να φτιάξουν πχ κάτι χαλασμένο. Άρα λοιπόν, το νηπιαγωγείο το έχουμε και μέσα στα σπίτια μας. Αυτό φαίνεται στους γονείς, το εισπράττουν συνεργάζονται-δε συνεργάζονται. Βλέπουν κινητικότητα, αλλαγή στη συμπεριφορά, αλλαγή στις διατροφικές προτιθμήσεις, καλύτερο προσανατολισμό στο χώρο, καλύτερη ομιλία, τρόπους ευγένειας. Αναπτυγμένη λεπτη κινητικότητα με τον καιρό, ολοκληρωμένες προτάσεις από τις περιγραφές που κάνουν στο νηπιαγωγείο, σεβασμό, στα βιβλία και στους ανθρώπους. ¨ολα αυτά δεν είναι τυχαία. Σαφώς και οι δικές μας συμπεριφορές διαδραματίζουν μείζονα, θα έλεγα ρόλο, αλλά η συνεργασία ολοκληρώνει το πρόγραμμα και το ανοίγει και σε άλλους τομείς της ανθρώπινης δραστηριότητας. Μηνξε χνάμε πως η οικογένεια είναι το παν στην εξέλιξη του παιδιού ο ρόλος του σχολείου είναι να κοινωνικοποιήσει, να διδάξει, να βάλει τα παιδιά στη διαδικασία της μάθησης (ομαδοσυνεργατικής), γενικά συμπληρώνει δεν αντικαθιστά. Άρα τί θέλει το σχολείο: Συνεργασία. Αν δεν έχει συνεργασία, προχωράει ναι μεν αλλά εγκλωβίζεται μέσα στο σχολείο. Δεν ανοίγεται στην κοινωνία. Και επαναλαμβάνω, Κανείς μα κανείς δεν μπορούσε να δει το παιδί του έστω και για λίγο;; Να έρθει ο παππούς η γιαγιά, η γειτόνισσα, το αδελφάκι. Παιδιά η μάνα μου δούλευε κι εκείνη αλλά στις γιορτές ερχόταν κι όταν δεν μπορούσε εκείνη ερχόταν ο πατέρας μου. Ποια συμπεριφορά δικιά μου λοιπόν μπορεί να υποκινήσει άρνηση των γονέων, ενώ τα προηγούμενα 7 χρόνια που δουλεύω, δεν είχα καμία άρνηση, είτε σε ολοήμερο, είτε σε κλασσικό;; Πέρυσι στο χωριό που δούλευα έκανα γιορτές με 3 παιδιά με τη συμμετοχή και των μεγαλύτερων παιδιών του χωριού. Πήγαινα τα σκ για πρόβες, εκτός ωραρίου, κουβαλούσα μαζί και την οικογένεια για να τραβήξει φωτογραφίες κλπ κλπ. Ποιά λοιπόν συμπεριφορά, ενώ έχω τη διάθεση να προσφέρω μπορεί να προκαλέι την άρνηση. Επειδή λοιπόν το γεγονός το φετεινό είναι μεμονωμένο και πρωτόγνωρο, μου κάνει πραγματική εντύπωση. ¨οταν ο γονέας σου λέει δεν μπορώ και δεν μπορώ επανειλημένα, τότε το σχολείο δεν το βλέπει σοβαρά. Συμβαίνει συχνά να παραγνωρίζεται ο ρόλος του νηπιαγωγείου. ¨ολα αυτά που γίνονται μέσα στην τάξη δεν τα κρατάμε στα συρτάρια, τα δείχνουμε στους γονείς, τους μιλάμε καθημερινώς για την εξέλιξη των παιδιών τους, τί κάνουμε , πως το προσεγγίζουμε και αρκετές φορές η απάντηση είναι: έφαγε;;;Γιατί δεν έφαγε;; Κοιμήθηκε το μεσημέρι στη χαλάρωση, γιατί;;¨οπως βλέπεις και στο ιστολόγιο εγώ και οι συνάδελφοι, προσπαθούμε με τα μέσα που διαθέτουμε να κάνουμε έναν προγραμματισμό που ακουμπάει στον οδηγό σπουδών και συναντά το ενδιαφέρον των παιδιών . Πολλές δραστηριότητες επιτυγχάνουν γι αυτό και μπαίνουν σαν ιδέες για να βοηθήσουν κάποιους άλλους και αυτοί οι κάποιοι άλλοι να βοηθήσουν εμάς με τα σχόλιά τους και τις παρατηρήσεις τους. Το ξέρεις Χριστίνα ότι ενώ οι γονείς έχουν ενημερωθεί για την Ύπαρξη βίντεο από τη γιορτή των παιδιών, καθώς και αρχείο φωτογραφιών, κανείς μα κανείς δεν το έχει ζητήσει να το δεί έστω;;; Δηάδή τί άλλο να κάνω που λές για συμπεριφορά;; πρότεινε μου κι εσύ κάτι. Χωρίς διάθεση εκνευρισμού έτσι αλήθεια πρότεινέ μου. Κάλεσα, ξανακάλεσα, ενημερώνω καθημερινά ποτέ δεν έχω φέρει γονέα σε δύσκολη θέση, τους αφήνω μπαίνουν στην τάξη, βλέπουν εργασίες, κοιτάνε τους χώρους που είναι τα παιδιά τους, ελεύθερα, όταν με ρωτάνε τους απαντάω-δε σηκώνομαι να φύγω, τί άλλο να κάνω ας πούμε

      Μου αρέσει!

  9. Bάλια, μην ταράζεσαι;)

    Είναι όλα μέσα στο παιχνίδι, και δυστυχώς το παιχνίδι στις μέρες μας είναι σκληρό και απρόσωπο.
    Εξαιτίας της κατάστασης αυτής χάνουμε την ουσία που κρύβει μια στιγμή. Βρέχει..τρέχω σαν τρελλή γιατί η βροχή καθυστερεί τις δουλειές μου….μα…πόσο πίσω να πάνε αυτές οι δουλειές ώστε να μην έχω χρόνο να σταματήσω και να μυρίσω τη βροχή, να νιώσω άνθρωπος για ένα γ@!#$ κλάσμα του δευτερολέπτου και όχι τσιπαρισμένο ανδρείκελο, να αξιολογήσω με νυφαλιότητα την αναγκαιότητα των πράξεών μου;
    Δεν τους κρίνω, τους γονείς εννοώ, γιατί λειτουργώ έτσι σε άλλους τομείς της ζωής μου. Άρα αν δεν ήμουν νηπιαγωγός και ευαισθητοποιημένη με το θέμα των παιδιών, θα «τάϊζα» και εγώ εν δυνάμει τον κουβά των χαμένων στιγμών με το παιδί μου.
    Έχω αποδεχτεί οτι είμαι lost case, το οποίο φυσικά καταννοώ οτι αποτελεί παθογένεια, και άρα το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να διδάξω στα παιδιά μου πως να ζυγίζουν τις στγμές. Να αποφύγουν να γίνουν δλδ, κάτι σαν και εμένα.
    Γιατί απλά μερικές φορές είναι πιο σημαντικό να ξαπλώσουμε ανάσκελα στη μοκέτα και να παρατηρήσουμε από την τζαμαρία τα σύννεφα κάνοντας υποθέσεις για τα ταξίδια τους…έτσι γιατί μας τη βάρεσε!
    Ευτυχώς, η δουλειά μου μου δίνει τη δυνατότητα (άλοθι) να να το κάνω αυτό, γιατί έξω απ’ αυτήν δεν το έχω καταφέρει ακόμα. Το παλέυω όμως;).

    Φιλιά

    Μου αρέσει!

    • Ναι Μυρτώ έχεις δίκιο, πολύ δίκιο. Έχω μπει κι εγώ σε έναν αυτόματο πιλότο, ειδικά τον τελαυταίο καιρό. Δουλεύω μηχανικά στο σπίτι τα βράδια, δουλεύω αυτόματα στη δουλειά , λειτουργώ αντανακλαστικά και εμπειρικά. ¨οταν πηγαίνω στη δουλειά με το ποδήλατο σε κάθε φρανάρισμα σκέφτομαι τη θέρμανση του σπιτιού μου, όταν πηγαίνω με τα πόδια σκέφτομαι πως θα πλήρώσω τους λογαριασμούς. Και ξαφνικά φτάνω στη δουλειά και λέω καλημέρα, μπαίνοντας στον αυτόματο. Αλλάζει ξαφνικά κάτι για 5-6 ώρες, όσο κάθομαι εκεί , κάτι αλλάζει. Καβαλάω το ποδήλατο και πάλι σκέφτομαι τη θέρμανση, πως θα πληρώσω τον παιδικό, σε κάθε φρενάρισμα , σε κάθε φανάρι. Πορεία: μπαίνω στον αυτόματο. Σπίτι παίρνω το παιδί από το σχολείο, παίζουμε όλο το απόγευμα, τραγουδάμε και χορεύουμε. Κοιμίζω το παιδί και σκέφτομαι τη θέρμανση κλπ. έχω σαλτάρει κι εγώ μη νομίζεις. Γι αυτό χρειάζομαι μία ανάδραση από τους γονείς., μία ελπίδα. Εχουμε πνιγεί στη ρουτίνα, ο μετρονόμος δεν αλλάζει ρυθμό, τακ-τακ όλη μέρα..Ευχαριστώ. Φιλιά!!!

      Μου αρέσει!

  10. Γεια σας κορίτσια :))))
    Θέλω να αναφέρω ένα μικρό περιστατικό που συνέβηκε …πριν μερικά χρόνια σε παιδικό σταθμό ορφανοτροφείου ( όπου εργάστηκα για 1 χρονιά) …. Γενικά μου αρέσει να φτιάχνουμε πολλές κατασκευές με τα παιδιά και πολλές από αυτές να τις παίρνουν σπίτι.. Συνήθως κάθε Παρασκευή δίνω κάτι, εκτός απροόπτου… Έτσι έκανα και τότε… Τα παιδάκια δεν είχαν δυστυχώς σπίτι – οικογένεια …. αλλά τους άρεσε πάρα πολύ να παίρνουν τη δουλίτσα τους. Μάλιστα είχαμε ντύσει κούτες που είχαν γράψει το όνομα τους και τις είχαν στους θαλάμους τους κάτω από το κρεββάτι τους και έβαζαν τα πραγματάκια τους… Η συνάδελφος που είχε το άλλο τμήμα διαφωνούσε και δεν ήθελε να δίνουμε τίποτα στα παιδιά… Το πρόβλημα προέκυπτε γιατί τα παιδιά της έβλεπαν μετά τις κατασκευές και ζήλευαν και με το δίκιο τους τα μπουμπουκάκια… Εγώ δεν σκόπευα να υποχωρήσω και της πρότεινα να φτιάχνει έστω μια δουλίτσα το δεκαπενθήμερο…. Μη κουραστεί κιόλας… Ποτέ δεν θα ξεχάσω την απάντηση της: » Έλα μωρέ!!! Τι να τις κάνουν τις κατασκευές??? Ορφανά είναι!! Μήπως έχουν μάνα και πατέρα να τις δουν ή να μας επιπλήξουν που δεν κάνουμε τίποτα??? Χαλάρωσε να περνάμε καλά μωρέ… κτλ» Δεν θα πω τίποτε άλλο πάνω σε αυτό…… Δεν υπάρχουν λόγια…
    Απλά θέλω να καταλήξω σε αυτό που πιστεύω και κάνω εγώ: ότι κάνω το κάνω για τα παιδιά μου για να είναι χαρούμενα και να χαμογελάνε αυτά. Τι και αν υπάρχουν αδιάφοροι ή μη συνεργάσιμοι γονείς?? Εμένα με νοιάζει αυτά τα αγγελούδακια να περνάνε όμορφα…
    Και ας μην έρθει κανένας σε γιορτή ή οτιδήποτε άλλο…
    Φωτογραφίες και video τα φτιάχνω μόνη μου σε cds και dvd (χωρίς να τους ζητήσω δεκάρα) και τα δίνω στα παιδιά για να τα έχουν αυτά…γιατί είναι δικές τους αναμνήσεις…
    Βάλια μου αυτή είναι η απάντηση μου… Χαμογέλα και πέρασε όμορφα με τα αγγελουδάκια της τάξης σου…Εσύ θα είσαι η ανάμνηση τους από το νηπιαγωγείο και αυτά η δική σου από τη φετινή χρονιά… Οι γονείς είναι οι κομπάρσοι…της παράστασης…ποιος τους θυμάται άλλωστε ??? φιλάκια!! :)))))))))))))))))))))))))) Χριστίνα

    Μου αρέσει!

    • Λες ε;; έτσι πάει η δουλειά Χριστίνα , ούτως ή άλλως. Καθημερινά έχουμε έναν παραπονιάρη κάθε πρωί και κάθε απόγευμα, έχουμε κι από ένα παραπόνο. Ωχ. Αφού τον βλέπω κάθε πρωί και λέω ωχ για να δούμε τί θα ακούσουμε και πάλι… Τέλοσπάντων, α! Εντωμεταξύ τα πρωινά εγώ δουλεύω με κάποια παιδιά σε ομάδα, άλλα πάνε στις γωνιές κι αυτός όλο και κάτι θέλει και αναστατωνόμαστε. Κι αύριο θα έχω κάτι το ξέρω ήδη, απλώς περιμένω να ακούσω…είμαι περίεργη τί θα σκαρφιστεί πάλι…
      Κι έχω υποσχεθεί να τραβήξω και τα παιδιά βίντεο για δραστηριότητες.. θα μου τη χαλάσει τη δουλειά να δεις, αυτός.
      Εν πάση περιπτώσει θα την παλέψουμε και έχουμε πολλά ψωμιά να φάμε ακόμα…Φιλιά!!!

      Μου αρέσει!

  11. Καλησπέρα.. διάβασα όλα τα σχόλια με ιδιαίτερη προσοχή.. δυστυχώς ειμαι από τις πιο καινούργιες στο επάγγελμα (μετρώ μόνο 3 χρόνια προυπηρεσιας) και δυστυχώς δεν ειμαι νηπιαγωγός αλλα παιδαγωγός προσχολικής αγωγής ( για όσους δεν κατάλαβαν βρεφονηπιαγωγός) και εργάζομαι σε δημοτικό βρεφονηπιακό σταθμό ειναι η 4 συμβασή μου. φέτος ειχα την ευτυχια- κακοτυχία να με τοποθετήσει η διευθυντρια μου στο μεγαλό τμήμα, το λεγόμενο νηπιακό με παιδια 4+… πόσα προβλήματα να αριθμήσω.. ειμαι με 30 παιδια μόνη μου, με μια διευθυντρια που θέλει μια τάξη στολισμενη απο δικές μου δουλειες και οχι των παιδιων, σε ενα σχολειο χωρις θερμανση, χωρις χαρτονια χωρις υλικό με το μονιμο προσωπκο να κανει βολτες στο σχολειο και να μενω με δυο ταξεις επειδη η συναδερφος πηγε τοθαλετα για μια ωρα!!!! και καλουμε να κανω γιορτη… εκανα γιορτη για την 28η Οκτωμβριου ενδοσχολικά γιατι ηταν η πρωτη φορα που και καλα τα παιδια θα ελεγαν ποιηματα… και ομως τα αξιολατρευτα ζουζουνια μου τα πηγαν περηφημα… οι γονεις???? αλλοι ενδιαφερθηκαν να ερθουν και αλλοι ενδιαφερθηκαν εαν θα παρουν τα παιδια πιο νωρις και αλλοι δεν ασχοληθηκαν ουτε να βοηθησουν τα παιδια να μαθουν το ποιημα τους…. και καλουμε να προετοιμασω τη ταξη για την χριστουγεννιατικη γιορτη… χωρις χαρτονια, χωρις κολλες, χωρις κανενα υλικό… ηδη μετραω 3 μηνες απληρωτη και ουτε ξερω εαν θα πληρωθω… ηδη εχω διαθεσει ενα ποσο για να αγορασω πραγματα για τη ταξη μου… ποσο ακομα??? και δεν εχω βοηθεια απο πουθενα… η διευθυντρια μου λεει χρησιμοποιησε οτι εχουμε. τι ακριβως??? για να ζητησω απο τους γονεις δε μπορω γιατι δεν εχει ερθει εντολη απο ¨πανω¨….να σας πω κατι?? ουτε τους ενδιαφερει πως θα τα βγαλω περα ουτε τους ενδιαφερει τιποτε μονο το θεαθηναι να μην βγει λαθος η εικονα μας προς τα εξω και ζημιωθει η υπηρεσια.. δεν τους ενδιαφερει γιατι ειμαι συμνασιουχα και δε θεωρουμε παιδαγωγος… απλα εξυπηρετω την υπηρεσια… καποτε μου αρεσε πολυ η δουλεια μου… πλεον οχι… γιατι καποιοι-καποιες εχουν κανει τους ΒΝΣ και τα νηπιαγωγεια δημοσιο που τα ξυν…με… ξεχνανε οτι εχουμε να κανουμε με παιδια στην πιο τρυφερη ηλικια τους… ειναι ντροπη και αισχος… επελεξα αυτη τη δουλεια απο ιδεολογια οχι απο βολεμα…και για οσους πουν οτι τα λεω αυτα επιδη δε περασα σε μια ανωτερη σχολη ΑΕΙ νηπαιγωγων πχ..ηταν επιλογη μου να σπουδασω στην αθηνα για οικογενειακους λογους σοβαρους να πω…δεν ξεχωριζω νηπιαγωγους και βρεφονηπιαγωγους,,, ειμαστε παιδαγωγοι και εχουμε να κανουμε με παιδια στη πιιο τρυφερη ηλικια… με ποιο συστημα να παλεψω?? με ποιο?? πλησιαζουν τα χριστουγεννα και την λατρευω αυτη τη γιρτη και τη προετοιμασια με τα παιδια.. ειμαι απληρωτη και ομως δουλευω το 8ωρο μου… συγνωμη που σπαταλησα το χρονο σας.. ξερω οτι δεν ανηκω στο κλαδο σας αλλα ηθελα να ακουστει και μια αλλη οπτικη γωνια…να εισαστε ολοι καλα και να συνεχισετε την δημιουργικη δουλεια..επισης καταπληκτικο το BLOG σας…
    σας ευχαριστω για το χρονο σας…

    Μου αρέσει!

    • Σε παρακαλώ Πέγκυ , τί θα πεί δεν ανήκεις στον κλάδο μας, εσύ δεν παλεύεις στην τάξης καθημερινά, πού παλεύεις στο σούπερ μάρκετ;; Εννοείται κάνουμε την ίδια δουλέιά. Και κατανοώ τα όσα γράφεις και τα λεφτά που βάζεις από την τσέπη σου. ¨ολες λίγο ως πολύ το ίδιο κάνουμε άστα να πάνε. Τις ανεπάρκειες του συντήματος τις πληρώνουμε μείς, χαλαρά και βασιζόμενοι όλοι στο φιλότιμό μας, μας πατάνε. Έλα μωρέ τί κάνετε εσείς στο νηπιαγωγείο πια. Λέτε τραγουδάκια, τα βάζετε να ζωγραφίζουν και τελείωσε. έχω βαρεθεί με αυτό το σλόγκαν. Έτσι είναι αν έτσι νομίζετε. Άμα πια. Πάντως το γεγονός ότι είσαι απλήρωτη είναι πολύ σοβαρό, αν εγώ ήμουνα απλήρωτη, δε θα δούλευα, απλό. Ναι μεν είμαστε λειτουργοί, αλλά δεν δουλεύουμε για την ψυχή της μάνας μας. έχουμε οικογένειες, σπίτια και άλλες υποχρεώσεις. Πες το στη διευθύντριά σου, ότι χωρίς υλικό δεν παίζουν κατασκευές. Απλό. ΚΙ αν σου πει οτιδήποτε, ζήτα χρήματα, κι αν δε σου δώσει για χαρτόνια, μην κάνεις τίποτα, πέρα από τα κλασικά. ¨οχι και απλήρωτη.Φιλιά!!!

      Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s